تبلیغات
صدای خدا

صدای خدا
اللهم عجل لولیک الفرج

بسم الله الرحمن الرحیم

حدیث

مردی از امام حسن مجتبی (ع) خواست كه دوست و همنشین وی باشد، امام (ع) سه شرط را برایش مطرح نمود:

فرمود: «1. به شرط آنكه از من ستایش و تعریف نكن؛ زیرا من نسبت به خودم از تو آگاهترم. 2. مرا دروغگو ندانی؛ زیرا دروغگو رأی و عقیده درستی ندارد. 3. مبادا در برابر من از كسی غیبت كنی.»

چون مرد شرایط دوستی با حضرت را دشوار دید گفت: می خواهم از درخواست خود منصرف شوم؟

امام (ع) فرمود: «آری هر طوری می خواهی انجام بده.»

منبع: كتاب الكترونیك 40 حدیث از امام حسن مجتبی (ع) / حدیث 14

 

بانكداری، ربا و قوانین مالی اسلام / سرمایه بزرگ یا سرمایه دار بزرگ؟

در سؤال اول این دو به جاى هم عوضى گرفته شده است، براى انجام دادن كارهاى وسیع و پردامنه صنعتى و كشاورزی و ترقیات علمى و فنى، بدون شك سرمایه هاى بزرگ لازم است، ولى سرمایه هاى بزرگ لازم نیست همیشه متعلق به شخص یا اشخاص معین و محدود باشد و راه ایجاد سرمایه هاى بزرگ منحصر به همین راه و شیوه معمول كشورهاى سرمایه داری و گرفتن وام هاى با بهره،كم بهره یا پربهره از بانك ها نیست. براى ایجاد سرمایه هاى بزرگ راه هاى گوناگون دیگرى هست كه مدت هاست مورد توجه كارشناسان اقتصاد دنیا قرار گرفته است. با تشكیل شركت هاى بزرگ سهامى، تعاونى تولید، تعاونى مصرف، تعاونى تولید و مصرف و ... مى توان سرمایه هاى بزرگ متعلق به سرمایه دارهاى كوچك به وجود آورد و در راه ترقى و توسعه فعالیت هاى اقتصادى به كار انداخت، بى آنكه پاى سرمایه داران و رباخواران به میان آید. در این گونه شركت ها اگر سودى به دست آید، میان افراد بیشترى تقسیم مى شود و به تمركز ثروت در دست عده اى معدود نمى انجامد و این كمكى است به عدالت اجتماعى و تعدیل اقتصادى و راهى است براى جلوگیرى از به وجود آمدن سرمایه داران بزرگ مترف و عیاش و اسراف كار و تجمل پرست در جامعه و پیدایش فاصله هاى زیاد اقتصادى میان افراد یك امت.

بنابراین تحریم ربا جلوى پیدایش سرمایه بزرگ را نمى گیرد، جلوى پیدایش سرمایه دار بزرگ را مى گیرد. آن هم چه بهتر، این همان است كه اسلام خواسته و عموم صاحبنظران مترقى اجتماعى قرون اخیر خواسته اند. همان كه اگر اجر ا شده بود به تندروى ها و افراطهاى رژیم هاى نوخاسته منجر نمى گشت. از این گذشته دولت هاى سالم و صالح مى توانند خیلى بهتر از سرمایه داران خصوصى در راه صنایع بزرگ یا طرح هاى آبیارى و كشاورزى وسیع، سرمایه گذارى كنند و چون دولت صالح نماینده و كارگزار ملت است این سرمایه گذارى ها خواه ناخواه در راه مصالح و منافع ملت ها خواهد افتاد. ملى كردن صنایع بزرگ در كشورهاى سرمایه داری، اقدام به سدسازى و راه سازى و ایجاد خط آهن و خطوط كشتى رانى از جانب دولت ها، ترقیات شگفت انگیز علمى و فنى و اقتصادى كشورهاى سوسیالیستى، نشان مى دهد كه راه سرمایه گذاریهاى بزرگ منحصر به كار سرمایه داران بزرگ رباخوار نیست. بر فرض كه بگوییم دولت ها، بازرگانان و كارفرمایان خوبى نیستند و اداره امور اقتصادى و حتى فرهنگى و بهداشتى و عمرانى بهتر است به دست افراد و در معرض رقابت هاى آزاد باشد و دولت ها باید از مباشرت مستقیم در این گونه فعالیت ها خوددارى كنند و راه را براى به كار افتادن استعدادهاى سرشار افراد كاملاً باز بگذارند؛ آنها وظیفه دارند فعالیت هاى خصوصى را در راه هاى صحیح و بر وفق منافع و مصالح تود ههاى وسیع ملت ، ارشاد و هدایت كنند.

در این صورت وظیفه دولت هاست كه از بودجه عمومى، بانك هایى مخصوص دادن این نوع كمك هاى اقتصادى تأسیس كنند تا وام هاى بزرگ یا كوچك بدون بهره به افراد یا مؤسسات خصوصى بدهند و به این وسیله نبض اقتصاد مملكت را بهتر در دست گیرند. این وضع خود به خود به تسلط حكومت بر اقتصاد مملكت كمك شایان مى كند و فرصتى بسیار حساس و مناسب براى دولت به وجود مى آورد تا در دادن وام، مصالح امت را بر منافع خصوصى گیرندگان وام مقدم بدارد و سرمایه ملت به دست افراد، در راه مصالح خود ملت به كار افتد، نه در راه ثروت اندوزى شخصى و كنزطلبى و گنجینه سازی. دولت ها مى توانند از منافعى كه از این وام ها به دست گیرندگان وام مى رسد، مالیات هاى سنگین به نفع ملت بگیرند و در راه رفاه آنان صرف كنند و این باز راهى براى پیش گیرى از به وجود آمدن مترفینِ عیاش و تجمل پرست و هرزه خو  و شكاف هاى عمیق طبقاتى در داخل یك امت است.  در مورد سؤال هاى دوم و سوم نیز دو راه هست:

 

1.      مؤسسات شخصى یا گروهى قرض الحسنه

با ثواب فراوانى كه خداوند براى قرض الحسنه مقرر فرموده و آن را از صدقه و كمك هاى بى عوض نیز برتر شمرده است، اگر طرح صحیحى براى این كار تهیه و تبلیغاتى در این زمینه صورت گیرد راه براى پیدایش این گونه مؤسسات باز خواهد شد. مؤسسات قرض الحسنه براى تأمین هزینه هاى جاری، كارمزدى مناسب با درصد معین مى گیرند، ولى براى اصل وام بهره اى نیست. بیلان مؤسسه قرض الحسنه در آخر سال سودى نشان نمى دهد. در مورد قرض الحسنه نكته جالبى است كه شاید تا كنون به آن توجه نشده باشد. طبق قوانین، به پول، طلا و نقره كه به حد نصاب برسد و بیش از یازده ماه راكد باشد، زكات یعنى مالیات جاودانى اسلام تعلق می گیرد. این مالیات 2/5% است. اگر در اثنای سال با این پول حتی یك بار معامله شود و مثلاً به قرض داده شود، دیگر این مالیات به آن تعلق نمى گیرد.

اگر اسكناس در باب زكات حكم پول، طلا و نقره را داشته باشد، یا در مورد اسكناس احتیاط شود، ولى دولت و حكومت اسلامى مشابه همان زكات را به صورت مالیات  براى اسكناس هاى راكد به حد نصاب رسیده  وضع كند، خود به خود سرمایه براى ایجاد مؤسسات شخصى یا دسته جمعى یا نیمه دولتى قرض الحسنه زیاد خواهد شد و سرمایه هاى ملى به جریان خواهد افتاد. پس انداز ملى هم وقتى قرار شد بدون بهره باشد، راهى دیگر براى تأمین سرمایه این مؤسسات است.

 

2.      بانك هاى دولتى

اگر از راه اول نتیجه كافى به دست نیامد، باز وظیفه دولت است كه از بودجه عمومى، بانك هایى براى وام هاى اصنافى، صنعتى، كشاورزى، خانه سازى و كارگشایى تأسیس كند. این بانكها نیز كارمزدى مناسب با هزینه جارى خود مى گیرند ولى براى اصل وام بهره اى در كار نیست. تأسیس بانك هاى كشاورزى، رهنی و كارگشایى ایران در آغاز كار براى همین منظور و بر همین اسلوب بوده و قرار نبوده است كه این بانك ها براى دولت سودى داشته باشند، بانك كارگشایى حتى هزینه جارى اش هم تأمین نمى شد. متأسفانه در چند سال اخیر به عنوان افزایش سرمایه ای ن بانك ها، سرمایه هاى خصوصى را ضمیمه سرمایه ملت در این بانك ها كردند و در عوض آنها را نیز به صورت مؤسسات رباخوارى درآوردند و دیگر آن خاصیت تعاونى و گره گشایى خود را از دست داده است.

 

نتیجه

1. تحریم ربا، به هیچ یك از منافع اجتماعى و اقتصادى ملى بانك ها لطمه نمى زند.

2. بانكدارى به صورت صحیح، بدون بهره و فقط با كارمزد در راه رفاه و سعادت ملت ها نه تنها حرام نیست، بلكه از واجبات كفایى و از وظایف دولت هاست.

3. آنچه با تحریم ربا تحریم شده است، بانكدارى با بهره و در راه رباخوارى و تأمین منافع سرمایه داران رباخوار و پیدایش طبقه مترف و اسراف كار و عیاش و تجمل پرست است؛ و این خود از بزرگ ترین مزیت هاى قوانین مالى و تجارتى اسلام است.

برای سلامتی و ظهور آقا امام زمان (عج) صلوات بر محمد و آل محمد  و شهدا را یاد كنید حتی با ذكر یك صلوات.

منبع: كتاب الكترونیكی بانكداری، ربا و قوانین اسلام / نوشته آیت الله شهید دكتر بهشتی




طبقه بندی: اقتصاد در اسلام،
برچسب ها: بانكداری و ربا و قوانین مالی اسلام / سرمایه بزرگ یا سرمایه دار بزرگ؟، سرمایه بزرگ یا سرمایه دار بزرگ؟، سرمایه بزرگ، سرمایه دار بزرگ، سرمایه و سرمایه دار، سرمایه، سرمایه دار، بانك، اقتصاد، رباخوار، اسراف كار، تجمل پرست، دولت، موسسه قرض الحسنه، مؤسسه شخصی، بانك های دولتی، مؤسسه،
[ پنجشنبه 5 اردیبهشت 1392 ] [ 10:24 ب.ظ ] [ حامد ] [ نظرات ]
.: Weblog Themes By Weblog Skin :.
درباره وبلاگ

بسم الله الرحمن الرحیم
اللهم عجل لولیك الفرج
نیت كردی، توبه كردی، اشك ریختی، غسل كردی، احرام بستی، قربانی كردی... حُجَت تمام و حُجَت تمام، اما... هنوز لب تشنه ای؛ هاجر وار صفا و مروه را نه هفت بار، هزار بار هروله می روی. نه به دنبال آب، تشنه قطره ای آب زلال معرفت و نوری.
خدایا! چند بار باید دل را صفا داد و چند بار باید مروه خشك و تهی دنیا را جستجو كرد؟
خدایا! چشمه زمزم ما كی می جوشد؟
یا صاحب الزمان، ای زلال معرف خداوندی تشنه ایم. سیرآبمان كن.
آقا تو را قسم به شهیدان ظهور كن
یا صاحب الزمان
العجل العجل العجل
اللهم عجل لولیك الفرج
نویسندگان
لینک دوستان
پیوندهای روزانه
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب
برای حمایت ازما اینجا کلیک کنید :
با تشکر از حمایت شما